ανακοίνωση

To blog θα κάνει μια παύση για τις επόμενες ημέρες. Τα λέμε ξανά αρχές Σεπτεμβρίου.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤA & Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ ΤΗΣ “ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ”


                               ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ  ΖΗΤΗΜΑΤΑ


Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Πριν κάποιες ημέρες, τα τρέχοντα θέματα δημόσιας συζήτησης ήταν τα εξής: η απόφαση της κυβέρνησης να επιλέγονται οι σημαιοφόροι των δημοτικών σχολείων με κλήρωση και οι νέες κυρώσεις που οι ΗΠΑ επέβαλλαν στη Ρωσία. Ίσως να είναι χρήσιμο να πούμε δύο λόγια για καθένα από αυτά τα δύο ζητήματα.


                                             Η ΚΛΗΡΩΣΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ


«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατa συντηρητική, 
ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, να είναι του Πατρίς 
Θρησκεία Οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»,
  δήλωσε ο κάπελας  του  ΣΥΡΙΖΑ και μετά έριξε
 και  άλλο κοκκινέλι στην καράφα.

 
Ακούστηκαν κραυγές, διαμαρτυρίες και ειπώθηκαν πολλά, αλλά μάλλον ουδείς θέλησε να αποκρυπτογραφήσει τον πυρήνα του ζητήματος. Είναι σημαντικό να αρχίσουμε τη συζήτηση από την έννοια που προσδίδει η διαδικασία της κλήρωσης σε διάφορες καταστάσεις και αυτές είναι κυρίως δύο. Κατά πρώτον, επιλύει ένα ζήτημα επιλογής μεταξύ διαφορετικών υποκειμένων, όταν δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά που τα διαφοροποιούν το ένα από το άλλο. Για παράδειγμα, υπάρχουν δύο στρατιώτες και ένας από αυτούς πρέπει να σταλεί σε μία επικίνδυνη αποστολή. Έχουν την ίδια ηλικία, την ίδια ικανότητα, έχουν και οι δύο σύζυγο και παιδιά. Αναγκαστικά γίνεται κλήρωση μεταξύ ίσων. Η δεύτερη περίπτωση είναι όταν η κλήρωση γίνεται ακριβώς για να επιβάλλει την ισότητα εκεί που δεν υπάρχει. Αυτό δηλαδή που γινόταν σε κάποιες αρχαίες δημοκρατίες στις οποίες δεν υπήρχε το αξιακό σύστημα των αρίστων αρχόντων, αλλά η ιδέα (μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα) της κοινωνικής ισότητας. Η περίπτωση της επιλογής σημαιοφόρων με κλήρωση εντάσσεται σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

                    
Άρθρο του C. Mutti                                                                        
Μετάφραση–σχόλια: Ελευθέριος  Αναστασιάδης
 
Στις 26 Νοεμβρίου του 1947, ο σοβιετικός αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ ψήφισε υπέρ της Απόφασης 181 της Γενικής Συνέλευσης, που καθόριζε τη δημιουργία μιας εβραϊκής πολιτικής οντότητας στο παλαιστινιακό έδαφος. Στην πράξη δηλαδή, πραγματοποίησε το περιεχόμενο της Διακήρυξης Balfour. Μαζί με τη Σοβιετική Ένωση, θετική ψήφο εξέφρασαν και οι αντιπρόσωποι της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας. Το χρέος της σιωνιστικής οντότητας προς το “σοσιαλιστικό στρατόπεδο” αναγνωρίστηκε επισήμως από τον Ben Gurion, που δήλωσε στο Σοβιετικό πρέσβη: «Ο λαός του Ισραήλ είναι ευγνώμων στην Σοβιετική Ένωση για την υποστήριξη που του παρείχε στον ΟΗΕ (…) Ο στρατός μας έλαβε από την Τσεχοσλοβακία και από τη Γιουγκοσλαβία μία μεγάλη ποσότητα όπλων, συμπεριλαμβανομένου και του πυροβολικού το οποίο στερούμεθα εντελώς στην αρχή του πολέμου». 

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

H "ΓΝΩΣΗ"

                              
Άρθρο του Emanuele Samek Lodovici 
Μετάφραση-επιμέλεια: Θεόδωρος Λάσκαρης

γνωστικό σύμβολο
Συμβαίνει αρκετά συχνά, να ακούσουμε ότι ένα βιβλίο, μία κινηματογραφική ταινία, ορισμένες πολιτικές νοοτροπίες, κάποιες σύγχρονες κοινωνικές συμπεριφορές έχουν “γνωστικά  στοιχεία”. Σε αυτό το άρθρο λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τις κυριότερες θέσεις του γνωστικού φαινομένου.

Η “γνώση” (ή γνωστικισμός) είναι ένα φιλοσοφικό-θρησκευτικό ρεύμα που έχει τις ρίζες του στην ανατολή και σε μία περίοδο που δεν έχει απόλυτα προσδιοριστεί, αν και η πιο πιθανή χρονολογία είναι αυτή μετά το 70 μ.Χ.. Στη συνέχεια, εμφανίζεται και μορφοποιείται οριστικά μέσα από το χωνευτήρι που υπήρξε η ελληνιστική κουλτούρα. Καθώς μετά την κατάκτηση της Ανατολής από το Μέγα Αλέξανδρο, παρατηρήθηκε μία βαθιά πνευματική κρίση και ένα άγχος για μεταφυσική νοηματοδότηση.

Ο γνωστικισμός άρχισε να αποκτά ιδιαίτερη επίδραση γύρω στο 2 μ.Χ. αιώνα, όταν δηλαδή ήρθε σε επαφή με το χριστιανισμό και πρακτικά άρχισε να τον υπονομεύει.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

ΟΙ "ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΟΙΞΕΙΣ" ΣΕ ΠΡΑΓΑ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ



«Με τον όρο Άνοιξη της Πράγας χαρακτηρίζονται οι προσπάθειες του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας, υπό την ηγεσία του Alexander Dubček, να εφαρμόσει, το 1968, ένα πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού. Οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες συνδιαμορφώθηκαν και ενισχύθηκαν από την ταυτόχρονη ραγδαία ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος στην τσεχοσλοβακική κοινή γνώμη». Με αυτό τον τρόπο περιγράφει η επίσημη ιστοριογραφία τα γεγονότα που συνέβησαν στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και είχαν ως αποτέλεσμα την εισβολή των σοβιετικών δυνάμεων. Όμως η πραγματικότητα, ως συνήθως, είναι εντελώς  διαφορετική…

Η ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ 
 
Άρθρο του Claudio Mutti                                                              
Μετάφραση–Σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης
 
Στις  20 Αυγούστου του 1967,  τα νερά του ποταμού Βλτάβα επέστρεφαν το πτώμα του Charles Jordan. Ο Jordan, διευθυντής της American Joint Distribution Committee, (η μεγαλύτερη ιουδαϊκή “ανθρωπιστική” οργάνωση) είχε πάει στην Πράγα για να εργαστεί πάνω σε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης, το οποίο είχε επεξεργαστεί η ισραηλινή κατασκοπεία. Είναι αβέβαιο εάν ο θάνατος του Jordan πρέπει να αποδοθεί στους Σοβιετικούς (που τον παρακολουθούσαν από το 1952) ή στην ίδια τη CIA, που ανησυχούσε για το γεγονός ότι η KGB ίσως γνώριζε για τη συνεργασία που είχαν οι Αμερικάνοι μαζί του. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, το επεισόδιο φανέρωσε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: το γεγονός ότι η Πράγα είχε γίνει η έδρα του κέντρου επιχειρήσεων των σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών για την Ανατολική Ευρώπη.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΕΝΤΙ


Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Το ερέθισμα για να γράψω αυτό το άρθρο, μου το έδωσε ένα ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα ένα βράδυ στην τηλεόραση και το οποίο εξέταζε τις διάφορες 'θεωρίες συνομωσίας' γύρω από τη δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ ΄Τζακ' Κένεντι. Το ντοκυμαντέρ έθετε τα ακόλουθα ερωτήματα: 'ποιοι ήταν οι εντολείς της δολοφονίας;΄, 'Ήταν ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ αυτός που πυροβόλησε ή όχι;',  'Υπήρξαν συνεργοί;', 'Ποιοι ωφελήθηκαν από τη δολοφονία;' κλπ… Παρακολουθώντας αυτό το ντοκιμαντέρ, μου ήλθε στο μυαλό μια φράση που ο απλός κόσμος παλαιότερα συνήθιζε να λέει όταν ήθελε να μεταφέρει στους γνωστούς του μία σημαντική είδηση: «Μα καλά, δεν το διαβάσατε στις εφημερίδες;».

Πράγματι, σε αυτό το άρθρο δεν θα χρησιμοποιήσω την εκτεταμένη βιβλιογραφία και αρθρογραφία που ασχολείται με την δολοφονία του Αμερικανού προέδρου το 1963. Θα κάνω κάτι πιο απλό, θα παραθέσω μόνο δύο κείμενα από κάποιες μεγάλες και έγκριτες εφημερίδες και ο καθένας μετά μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

2100 Μ.Χ.


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου


Δίας και Ευρώπη
Όσοι από εμάς είναι κάποιας ηλικίας, αντιλήφθηκαν και με έντονο τρόπο το πέρασμα από τη νεωτερική στη μετανεωτερική εποχή. Βλέπουμε, ακούμε και βιώνουμε πράγματα και καταστάσεις που στην εποχή της νεότητάς μας θα φαίνονταν αδιανόητα, σχεδόν τρελά. Ας φέρουμε μερικά παραδείγματα: εάν κάποιος, τη δεκατία του 1970, έλεγε ότι σε λίγα χρόνια, δύο άνδρες (ή δύο γυναίκες) όχι μόνο θα μπορούν να παντρεύονται μεταξύ τους αλλά και να υιοθετούν παιδιά· εάν έλεγε στους συγχωριανούς του ότι κάτοικοι της Κίνας σε λίγο καιρό θα έχουν ανοίξει μαγαζί στην πλατεία του χωριού· πως στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου την ελληνική σημαία θα την κρατάει μια μουσουλμάνα ή αν ισχυριζόταν ότι γκέι αστυνομικοί θα παρελαύνουν στους δρόμους της Αθήνας, ο άνθρωπος αυτός ή θα γινόταν ο “τρελός του χωριού” ή θα τον πέρναγαν για χρήστη ισχυρότατων ψυχοτρόπων ουσιών…

Με ποιο τρόπο λοιπόν, θα μπορούσαμε σήμερα να φανταστούμε πως θα είναι και πως θα εξελιχθεί η βαθειά μετανεωτερικότητα; Μόνο με ένα τρόπο, με το να γίνουμε οι “τρελοί του χωριού” και να αρχίσουμε να αφηγούμαστε τις εξωφρενικές φαντασίες μας.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ



Άρθρο του Maurizio Blondet   
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

Το πρώτο κέντρο για την επιστημονική δημιουργία συλλογικών ψυχικών καταστάσεων και μαζικών υποβολών, διαμέσου των οποίων μπορεί να εξασκηθεί έλεγχος πάνω στο νου, υπήρξε η Σχολή της Φρανκφούρτης. Αυτοί οι εβραϊκής καταγωγής φιλόσοφοι, φαινομενικά μαρξιστές, που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ όπου κατέλαβαν σπουδαίες πανεπιστημιακές καθέδρες, έθεσαν τον ακόλουθο προβληματισμό:  «πως  μπορεί να καταπνιγεί ακόμη και μέσα στις ψυχές κάθε αναβίωση του “φασισμού και του αντισημιτισμού”;». Διότι, όπως αναγνώρισαν ο Theodor Adorno και ο Max Horkeimer στο δοκίμιο–έρευνα, The Αuthoritarian Personality, ο “φασισμός” και ο “αντισημιτισμός” είναι φαινόμενα σχεδόν “φυσικά” σε μία κοινωνία όπως εκείνης της ευρωπαϊκής της τότε εποχής. Mιας κοινωνίας δηλαδή παραδοσιακής, πατριαρχικής, που βασιζόταν στην οικογένεια και στην ιεραρχική και ηθική τάξη. 

Υποστήριξαν λοιπόν, πως σε μια τέτοια κοινωνία, οι ομόφυλοι τους δεν θα ήταν ποτέ ασφαλείς, οπότε χρειαζόταν (όπως  συμπέρανε ο  Kurt Lewin, ο ψυχίατρος που μετά θα ήταν ένα από τα μυαλά του Ινστιτούτου Tavistock του Λονδίνου) να αρχίσει μία επανεκπαίδευση των μαζών, να ετοιμαστεί ο κόσμος ώστε να φτιαχθεί μία παγκόσμια κοινωνία πολυεθνική και χωρίς σύνορα. Παράλληλα, να εγχυθεί μία σεξουαλική επανάσταση μέσα στις ψυχές, η οποία θα έκανε να γεννηθεί ο Νέος Άνθρωπος, ο “αντι-αυταρχικός”, ο οποίος θα εναντιωνόταν στην αυταρχική προσωπικότητα. Οι δε σεξουαλικά απελευθερωμένοι (επίσης απελευθερωμένοι από τη φυλή, την οικογένεια, το έθνος και τη θρησκεία) θα αποτελούσαν την αυθόρμητη “αντιφασιστική” ψυχο-αστυνομία.  

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ & Η ΡΟΖ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ.


ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΜΕ 

Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης
 
Σήμερα, υπάρχει ένας σιωπηλός λαός, ένας μικρός λαός, πιθανόν, γιατί τον μετέτρεψαν σε μειοψηφία και επί πλέον του απαγορεύτηκε να ομιλεί, να εκφράζεται ακόμα και για να εκδηλώσει την δυσφορία του και τον πόνο του. Πράγμα που κάποτε, στις λιγότερο δημοκρατικές και ‘φωτισμένες’ εποχές, δεν το απαγόρευαν ούτε στους ανθρώπους του περιθωρίου. Ακόμη και στο ζητιάνο, στο μέθυσο και στον αλήτη επιτρεπόταν να γκρινιάζει και να παραπονιέται για τη μοίρα του. Αντιθέτως, σήμερα, σε αυτόν τον σιωπηλό λαό του δέθηκε η γλώσσα, όχι με το φίμωτρο που έβαζαν τις παλαιές εποχές στους καταδικασμένους σε θάνατο για να μην φωνάζουν, αλλά με την απειλή να υποστεί μία μήνυση, να ψάχνει για δικηγόρο και να καταλήξει καταδικασμένος το λιγότερο με ένα πρόστιμο, εάν όχι στη φυλακή ή στην υποχρεωτική παρακολούθηση μιας σειράς μαθημάτων ‘κοινωνικής  επανεκπαίδευσης’.